Een afspraakje maken met een man die mij wel zitten om een avondje mee door te brengen lijkt me fantastisch. Samen en hapje eten en daarna een drankje doen is waar ik naar uitkijk.
Sinds ik ben gestopt met werken ben ik eigenlijk alleen nog maar aan het reizen en het bevalt mij nog steeds erg goed. Wat ik alleen wel jammer vind is dat je nooit geen aanspraak hebt van mensen. Natuurlijk wel mensen die je tegenkomt maar uiteindelijk kom je altijd alleen aan en ga je ook weer alleen.
Alle mannen kunnen me schrijven hoor. Want het zit me behoorlijk hoog, het gebrek aan een man en alles wat daarbij hoort. Snap je me? Ik ben dus niet zo kieskeurig, ik wil alleen maar snel contact.
De muren komen op me af nu ook mijn jongste zoon het huis heeft verlaten. Nu heb ik mijn werk nog maar zie er echt tegen op om met pensioen te gaan en overal alleen voor te staan. Het liefst zou ik een man willen leren kennen waarmee ik een hele fijn tijd ga hebben.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?