Mijn verladen heb ik achter me gelaten, wilde dat maar al snel vergeten. Een rugzakje met ellende draag ik niet en hoop dat jij daar ook geen last van hebt als je denkt met mij verder te willen gaan.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
Na mijn scheiding, die echt heel heftig was, ben ik echt door een enorme hel gegaan. Gelukkig zie ik nu het licht weer en durf ik het langzaam aan om weer nieuwe vriendschappen aan te gaan.
Hoe naar ik het ook vind om te zeggen, ik doe het toch. Jullie kennen hem immers niet. Mijn man kan niet meer presteren. Hij is iets ouder dan ik en hij krijgt hem echt niet meer omhoog. Hij probeert me wel op andere manieren te plezieren, maar dat is niet genoeg voor mij. Ik heb een echte man nodig.
Pas geleden oma geworden en ik geniet daar echt van. Maar het laat mij ook wel een andere kant zien. Bij een oma hoort immers ook een opa, en dat is iets wat ik zelf ook wel echt begin te voelen.
De kinderen zijn bijna het huis uit en dat betekent dat ik weer tijd over heb. Ik zoek daarom niet onmiddellijk een relatie maar het lijkt mij heel leuk om hier nieuwe mensen te leren kennen en wat komt, dat komt gewoon!