De negatieve spiraal waar ik zit moet snel doorbroeken worden, ik zit nog net niet aan de antidepressiva omdat mijn vriend bij me weg is. Wil snel een leuke jonge man leren kennen die met mij verder wil in leven.
Lekker in de natuur en dan dagdromend over wat de toekomst zou brengen. Uren kan ik dat soms wel doen. Maar ik kom altijd op het zelfde uit, iemand die mijn leven leuker zou maken.
Pas geleden oma geworden en ik geniet daar echt van. Maar het laat mij ook wel een andere kant zien. Bij een oma hoort immers ook een opa, en dat is iets wat ik zelf ook wel echt begin te voelen.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
Ik merk gewoon dat er iets speelt bij mijn vriend maar hij wil daar niets over zeggen. Ik verdenk hem ervan dat hij een andere vrouw heeft leren kennen die hem meer bevalt. Denk dat het geen slecht plan is om een andere man te gaan zoeken en hoop die hier te leren kennen.
Op redelijk vroege leeftijd kreeg ik al grijs haar maar toch vond ik het mij niet slecht staan. Ik ga mijzelf dan ook zeker niet verbergen en ben wie ik ben. Ik ben een vrouw die veel te bieden heeft en heb een goed gevoel voor humor.