Een serieuze en transparante relatie waarin we ons zelf kunnen zijn en waarin we communiceren met elkaar, dat zou ik graag wensen. Ik houd wel van een beetje gekkigheid. Het leven is al serieus genoeg.
Er is in mijn leven wel plek voor een man. Een vaste plek dus. Ik durfde dat nooit aan, maar sinds mijn vader is overleden, ben ik na gaan denken. Mijn moeder is dan wel haar man kwijt, maar ze heeft wel echte liefde gekend. iemand die altijd naast haar stond. Ik wil dat ook, ik wil niet alleen oud worden. Ik wil liefde.
Ben best onzeker geworden na mijn scheiding, misschien wel omdat mijn man een jongere vriendin heeft gevonden en mij daarom verlaten heeft. Dus ik zou het erg fijn vinden om weer wat meer zekerder te worden in mijn leven.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
In mijn relatie heb ik al jaren geen romantiek meer beleefd. Zelfs een romantisch dinertje kan er niet meer vanaf. Het lijkt me dan ook verstandig om eens buiten de deur te zoeken want ik zit namelijk nog vol met leven.