Artistiek kan je mij wel noemen. Je kan het al zien aan mijn tatoeages waarvan ik zelf ook een aantal ontworpen heb. Ik merk wel dat ik niet zo goed kan omgaan met mensen die wat minder artistiek zijn of ligt dat dan aan mij?
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
Ik hou er van om leuk uit te zien, want ik besteed veel aan mijn uiterlijk. En zoek ik een leuke man die ook ook goed uitziet en waarmee ik mezelf kan zijn.
Al wat ouder, maar ik wil nog steeds wel aan de man hoor. Ik ga met mijn tijd mee en doe dat online, zo gaat dat toch tegenwoordig? Nu maar hopen dat de heren hier ook te vinden zijn. Anders mag het ook een jongere man zijn hoor.
Wat je ziet op mijn profiel aan foto's is wie ik echt ben. Maar de vraag is of daar wel iemand voor is. Ik ken de gezegde op ieder potje past een dekseltje maar is dat ook echt zo?
De romantiek in mijn leven is wat ik erg mis, zeven jaar ben ik nu alleenstaand en wordt het hoog tijd om weer eens een romantisch avondje door te brengen met de man die mijn wel ziet zitten als partner.