Ik ben zeker niet hopeloos op zoek maar stiekem hoop ik hier wel een heel lieve man te leren kennen. Zelf ben ik een heel romantisch type en kan het een man heel aangenaam maken. Dus waar wacht je nog op.
Het is een opgave om wat over mijzelf te zeggen maar ik ben een echte doorzetter en ik geef nooit op. Ik hoop wel een man te vinden met dezelfde mentaliteit.
Ruim en jaar ben ik nu gescheiden en we hebben gewacht tot alle kinderen de deur uit waren. Nu zit ik alleen in mijn nieuwe appartementje en het zou reuze fijn zijn om een man te leren kennen om een fijne tijd mee door te maken.
Of dit nu uitdraait op een one night stand of net eventjes iets meer dat maakt voor mij echt niets uit, als we het maar fijn hebben samen. Het liefst zoek ik wel iets regelmatigs, maar het ligt er natuurlijk ook wel aan hoe het klikt.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
De grond is onder mijn voeten weg geslagen, mijn man heeft mij een ultimatum gesteld. Als ik niet 30 kilo afval gaat hij de echtscheiding aanvragen. Het gekke is dat hij zelf ook vrij dik is, hij weegt 135 kilo. Ik verplicht hem niet om af te vallen, ik weet mij nu geen raad. Moet ik voor hem afvallen of moet ik mijzelf blijven, dat is de vraag waar ik zelf nog geen antwoord op weet.