Het opstaan elke morgen valt me zwaar, wil gewoon iemand naast me hebben elke nacht. Sinds twee maanden ben ik single en dat bevalt me totaal niet. Wil de warmte voelen van een mooie vent en met hem een heerlijke tijd hebben.
De kinderen zijn de deur uit, mijn jongste zoon is eindelijk op eigen benen gaan staan. Wel onder druk van mij, want op je 40e nog bij je moeder wonen is geen gezonde situatie. Het is tijd om voor mijzelf te kiezen, tijd om nog op zoek te gaan naar een lieve man die samen met mij ervoor wilt gaan.
Een jongere man lijkt me wel wat. Niet voor een kopje koffie drinken natuurlijk. Al kun je die ook krijgen hoor, na gedane arbeid. Lijkt het jou ook wat met een wat oudere vrouw? Ik ben goed hoor!
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
Of dit nu uitdraait op een one night stand of net eventjes iets meer dat maakt voor mij echt niets uit, als we het maar fijn hebben samen. Het liefst zoek ik wel iets regelmatigs, maar het ligt er natuurlijk ook wel aan hoe het klikt.