Een lange afstandsrelatie is niet altijd handig. Dat blijkt ook wel want ik zie mijn vriend gewoon niet zo vaak als dat ik zou willen. Hier hoop ik dan iemand "voor erbij" te vinden.
Misschien lijk ik een beetje op een waarzegger, maar ik heb ook vaak gelijk ik hoop dat ik er ook gelijk in heb dat ik hier een leuke man ga vinden die het heel erg heet met mij gaat maken.
Sinds ik ben gestopt met werken ben ik eigenlijk alleen nog maar aan het reizen en het bevalt mij nog steeds erg goed. Wat ik alleen wel jammer vind is dat je nooit geen aanspraak hebt van mensen. Natuurlijk wel mensen die je tegenkomt maar uiteindelijk kom je altijd alleen aan en ga je ook weer alleen.
Laatst vroegen mijn kleinkinderen waarom opa er niet is, en dan denk ik ja dat is een goede vraag. En of oma altijd alleen blijft. Daar sta je dan met je mond vol tanden kan ik je zeggen want het is ook niet waar ik voor gekozen heb.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?