Door mijn dochter ben ik aan het denken geslagen. Ze zei "mam, waarom zoek je niet een leuke vriend". Na wat wikken en wegen denk ik inderdaad dat ik toe ben aan een lieve vriend.
Ik zit op dit moment in een open relatie. Ik moet zeggen dat we dat op zich wel bevalt maar ik wil natuurlijk wel het maximale uit de leven halen. Als het kan wil ik gewoon echt leuk gevonden worden iemand die me als het waren iedere dag de zon laat zien. Dat is wat ik zoek in mijn leven.
Gewoon eerlijk zijn zeggen mijn vriendinnen dus ik zou het ook eerlijk zeggen. Ik heb een moeilijke tijd achter de rug en ik ben een tijd depressief geweest door dat ik pech op pech had. Nu ben ik er weer en misschien wel sterker dan ooit.
Mijn huwelijk is eigenlijk al lang voorbij maar ben nog steeds officieel getrouwd. Mijn man zit namelijk in een verzorgingstehuis maar hij herkent mij al lang niet meer. Toch bezoek ik hem nog iedere week. Hoe dan ook, ik wil niet alleen blijven en hoop daarom weer een nieuwe liefde te vinden hier. Als je vragen hebt, moet je ze maar gewoon stellen hoor. Ik ben een open en eerlijk persoon.
Al wat ouder, maar ik wil nog steeds wel aan de man hoor. Ik ga met mijn tijd mee en doe dat online, zo gaat dat toch tegenwoordig? Nu maar hopen dat de heren hier ook te vinden zijn. Anders mag het ook een jongere man zijn hoor.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?