Genieten doe ik graag buiten, en nee ik heb het dan niet over een wandeling of een kop koffie op een terras. Ik doel dan meer wat de ondeugende kant op. Maar waar zijn alle ondeugende mannen?
En dan doe je iets als zestigjarige ( plus een beetje) in eens online met je profiel. Nooit gedacht dat ik het zou doen maar in het dagelijks leven kom ik niet veel leuke mannen tegen.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
Als ik vertel wat mijn beroep is word ik vaak uitgelachen. Ik leef in een mannenwereld met mijn werk, ik ben vrachtwagenchauffeur. Verder is er niets mannelijk aan mijn karakter, ben zelf van binnen wat onzeker. Heb daar geen moeite mee, weet dat heel goed te verbloemen.