Alles wil ik kunnen delen met de man die bij me past, de man waar ik voor ga en die me lief is. Ik wil samen met je oud worden en als we tachtig zijn terugkijken op het mooie leven wat we hadden.
Gewoon eerlijk zijn zeggen mijn vriendinnen dus ik zou het ook eerlijk zeggen. Ik heb een moeilijke tijd achter de rug en ik ben een tijd depressief geweest door dat ik pech op pech had. Nu ben ik er weer en misschien wel sterker dan ooit.
Het leven kan soms heel raar lopen maar om bij de pakken neer te gaan zitten is zeker niet de oplossing. Toen ik nog getrouwd was, kregen ik en mijn man een verkeersongeval. Mijn toenmalige man kwam er goed vanaf en ik zit sindsdien in een rolstoel. Helaas kwam er een scheiding en ben ik nu single. Ik zou het toch nog wel heel fijn vinden om nog mijn leven met iemand te kunnen delen.
Het is nog niet zo lang, dat ik seksueel actief ben. Maar sinds ik weet hoe het kan voelen, raak ik er langzaam aan verslaafd. Geef mij wat ik wil, dan maken we elkaar blij.
Mijn vorige slaaf komt niet meer bij me, we klikten toch niet zoals het zou moeten. Daarom zoek ik wederom een onderdanige man, die mijn slaaf wil worden. We bespreken uiteraard hoe we het allebei willen en dan kan het niet mislukken.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.