Veeleisend ben ik zeker niet maar hou wel van een man waar ik kan op vertrouwen en vooral iets mee opbouwen. Ik ben zelf ook heel serieus maar als ik op stap ben dan ga ik helemaal los.
Op redelijk vroege leeftijd kreeg ik al grijs haar maar toch vond ik het mij niet slecht staan. Ik ga mijzelf dan ook zeker niet verbergen en ben wie ik ben. Ik ben een vrouw die veel te bieden heeft en heb een goed gevoel voor humor.
Het leven kan soms veel doornen hebben, de laatste doornen ben ik verloren. Dit betekent dat het leven alleen maar mooier kan worden, niets houd mij daarom meer tegen om nog de leuke lieve man te vinden.
Pas geleden oma geworden en ik geniet daar echt van. Maar het laat mij ook wel een andere kant zien. Bij een oma hoort immers ook een opa, en dat is iets wat ik zelf ook wel echt begin te voelen.
De kinderen zijn de deur uit, mijn jongste zoon is eindelijk op eigen benen gaan staan. Wel onder druk van mij, want op je 40e nog bij je moeder wonen is geen gezonde situatie. Het is tijd om voor mijzelf te kiezen, tijd om nog op zoek te gaan naar een lieve man die samen met mij ervoor wilt gaan.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?