Langzaam aan begon ik de moed al op te geven maar toch zie ik nog hoop om een lieve man te leren kennen en daar mee iets op te kunnen bouwen. Wees vooral niet verlegen en spreek me gewoon aan.
Sta eigenlijk redelijk alleen in mijn leven. Kinderen heb ik nooit gekregen en dus heb je ook niet veel familie meer. En ik begin behoorlijk eenzaam te worden.
Ga als het lekker weer is graag naar het strand, ben dol op de natuur en loop graag naakt in huis. Ben gewoon echt een natuurmens en het lijkt me leuk iemand tegen te komen met dezelfde interesses. Mijn man wil er niks van weten helaas. Dus ben jij iemand die het wel wat lijkt om samen naar het naaktstrand te gaan of heb je andere plannen stuur me dan gerust een berichtje. Mannen die geen foto's hebben liever niet reageren, zie toch wel graag met wie ik praat.
Alle mannen kunnen me schrijven hoor. Want het zit me behoorlijk hoog, het gebrek aan een man en alles wat daarbij hoort. Snap je me? Ik ben dus niet zo kieskeurig, ik wil alleen maar snel contact.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.