Merk wel dat mijn vriend zich lichamelijk ouder voelt dan mij, en daarin komen nu de groter verschillen jammer genoeg. Waar ik nog actief van het leven wil genieten wil hij dat graag vanaf de bank.
Ik hou er van om leuk uit te zien, want ik besteed veel aan mijn uiterlijk. En zoek ik een leuke man die ook ook goed uitziet en waarmee ik mezelf kan zijn.
Gewoon eerlijk zijn zeggen mijn vriendinnen dus ik zou het ook eerlijk zeggen. Ik heb een moeilijke tijd achter de rug en ik ben een tijd depressief geweest door dat ik pech op pech had. Nu ben ik er weer en misschien wel sterker dan ooit.
Thuis krijg ik eigenlijk best weinig aandacht. Soms denk ik dan wel eens bij mezelf van " ach, het is normaal op onze leeftijd" Maar eigenlijk ben ik het daar helemaal niet mee eens. Ik voel me namelijk nog jong en fit en wil gewoon nog zo veel mogelijk genieten van het leven. Ik ben te jong om als een kasplantje achter het raam te gaan zitten.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?