Misschien past het woord wel heel goed voor mij zoals ik mij hier noem want mijn hele situatie is ook wel vreemd. Maar ik ga daar nu niet over uitweiden. Dat zou ik bij de juiste persoon zeker wel doen.
Er is in mijn leven wel plek voor een man. Een vaste plek dus. Ik durfde dat nooit aan, maar sinds mijn vader is overleden, ben ik na gaan denken. Mijn moeder is dan wel haar man kwijt, maar ze heeft wel echte liefde gekend. iemand die altijd naast haar stond. Ik wil dat ook, ik wil niet alleen oud worden. Ik wil liefde.
Thuis krijg ik eigenlijk best weinig aandacht. Soms denk ik dan wel eens bij mezelf van " ach, het is normaal op onze leeftijd" Maar eigenlijk ben ik het daar helemaal niet mee eens. Ik voel me namelijk nog jong en fit en wil gewoon nog zo veel mogelijk genieten van het leven. Ik ben te jong om als een kasplantje achter het raam te gaan zitten.
Ik merk gewoon dat er iets speelt bij mijn vriend maar hij wil daar niets over zeggen. Ik verdenk hem ervan dat hij een andere vrouw heeft leren kennen die hem meer bevalt. Denk dat het geen slecht plan is om een andere man te gaan zoeken en hoop die hier te leren kennen.
Het gras bij de buren lijkt altijd groener, toch heb ik het gevoel dat dit bij mij echt zo is. Als ik het geluk van de buurvrouw zie met haar nieuwe vriend voel ik een steek van jaloezie door mij heen gaan. Dit geluk mag mijn pad ook opkomen.