Corona heeft mij vies te pakken gehad, ik ben nog steeds herstellende. Ik had nooit gedacht dat die rotziekte zo'n inpakt had op mijn leven. Ik ben hier door al veel vriendinnen kwijt geraakt.
Als ik vertel wat mijn beroep is word ik vaak uitgelachen. Ik leef in een mannenwereld met mijn werk, ik ben vrachtwagenchauffeur. Verder is er niets mannelijk aan mijn karakter, ben zelf van binnen wat onzeker. Heb daar geen moeite mee, weet dat heel goed te verbloemen.
Wil niet meer achter de geraniums zitten en hoop langs deze weg de man van mijn dromen te ontmoeten. Ik ben een ondernemende vrouw en moet veel reizen voor mijn werk. Na thuiskomst mis ik een maatje waar ik mijn verhaal bij kan doen.
Mijn man zegt altijd dat mijn borsten nog zo mooi rechtop staan. Het zal wel, maar doe er dan ook wat mee! Dat komt er dus niet van. Geen woorden maar daden zeg ik altijd maar!