Ongelukkig en hopeloos ben ik zeker niet want is niet de reden waarom ik hier ben. Wel om een lieve man te leren kennen die mij eens het hof wil maken want daar heb ik echt eens nood aan.
Sinds ik ben gestopt met werken ben ik eigenlijk alleen nog maar aan het reizen en het bevalt mij nog steeds erg goed. Wat ik alleen wel jammer vind is dat je nooit geen aanspraak hebt van mensen. Natuurlijk wel mensen die je tegenkomt maar uiteindelijk kom je altijd alleen aan en ga je ook weer alleen.
Mijn leven alleen moet nu maar eens over zijn. Vanaf nu ga ik genieten met een man erbij. Ik hou van wandelen, fietsen, reizen en dat alles ga ik nu samen met iemand doen. Met jou misschien?
Zie er misschien uit als een nette huisvrouw maar laat je nooit niet bedonderen door het uiterlijk want ik heb ook zeker weten mijn stoute kanten. Misschien wel meer dan je denkt.