Mijn ouders zijn best gelovig en zo ben ik ook op gevoed, maar als ik moet luisteren naar hun dan heb ik ook al wel heel wat zonden op mijn lijstje staan. Wat denk je maken we het lijstje nog groter of niet?
Fotograferen is een passie van mij, ik zet mijzelf vaak op de gevoelige plaat. Toch wil ik een keer een man voor mijn camera hebben en hem op de gevoelige plaat vastleggen. Wat er daarna gebeurt sta ik niet voor in.
Sinds ik ben gestopt met werken ben ik eigenlijk alleen nog maar aan het reizen en het bevalt mij nog steeds erg goed. Wat ik alleen wel jammer vind is dat je nooit geen aanspraak hebt van mensen. Natuurlijk wel mensen die je tegenkomt maar uiteindelijk kom je altijd alleen aan en ga je ook weer alleen.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?