Eigenlijk ben ik wel een gelukkige vrouw. Ik heb een vaste job, een huis en goede vrienden. Het enige wat ik toch een beetje mis is soms een goede vriend waarmee ik eens uit de bol kan gaan.
Thuis krijg ik eigenlijk best weinig aandacht. Soms denk ik dan wel eens bij mezelf van " ach, het is normaal op onze leeftijd" Maar eigenlijk ben ik het daar helemaal niet mee eens. Ik voel me namelijk nog jong en fit en wil gewoon nog zo veel mogelijk genieten van het leven. Ik ben te jong om als een kasplantje achter het raam te gaan zitten.
Overdag heb ik teveel tijd en in de avond lig ik te verlangen naar iets wat ik al lang niet meer krijg en waar ik niet zonder kan. Ik hoop dat ik via hier een lieve en sexy man kan ontmoeten om af en toe eens af te spreken.
Echte zorgen heb ik niet, waar ik mij zorgen om maak is dat ik de rest van mijn leven vrijgezel blijf. Het is voor mij geen bewuste keuze, ik zou heel erg graag een vriend willen hebben. Het enige is dat ik door mijn uiterlijk een beetje uit de boot val, zo voelt dat helaas voor mij.
Na mijn scheiding, die echt heel heftig was, ben ik echt door een enorme hel gegaan. Gelukkig zie ik nu het licht weer en durf ik het langzaam aan om weer nieuwe vriendschappen aan te gaan.