Toen ik in het huwelijksbootje stapte jaren terug dacht ik dat ik een heel mooi en gelukkig leven zou leiden. Nu ben ik erachter gekomen dat mijn man een minnares heeft. Waarom zou ik het brave huismoedertje blijven?
De muren komen op me af nu ook mijn jongste zoon het huis heeft verlaten. Nu heb ik mijn werk nog maar zie er echt tegen op om met pensioen te gaan en overal alleen voor te staan. Het liefst zou ik een man willen leren kennen waarmee ik een hele fijn tijd ga hebben.
Gaan wij er nog een leuke tijd van maken? Ik hoop toch echt wel een schat te vinden hier, want ik ben daar hard aan toe, het leven alleen wordt me te zwaar. ik heb een schouder nodig om op uit te huilen en een arm om me heen. Wat iedereen wil eigenlijk. Jij ook?
Wat zoek ik niet: onbeleefde mannen die maar één ding in hun hoofd hebben. Wat zoek ik wel: een aardige kerel die een vrouw op waarde weet te schatten. Die weet wat hij moet om het me naar de zin te maken en me kan veroveren. En natuurlijk komt dat niet alleen van jouw kant, ik ga ook mijn best doen.
Nu ik eindelijk van de rust kan genieten na jarenlang hard gewerkt te hebben, heb ik ook ruimte voor een relatie. Ik woon prachtig en vrijstaand, het is echt een paradijsje. Maar dan wel voor met z'n tweeën. Alleen is ook maar alleen.
Hoe naar ik het ook vind om te zeggen, ik doe het toch. Jullie kennen hem immers niet. Mijn man kan niet meer presteren. Hij is iets ouder dan ik en hij krijgt hem echt niet meer omhoog. Hij probeert me wel op andere manieren te plezieren, maar dat is niet genoeg voor mij. Ik heb een echte man nodig.