Ik ben van Marokkaanse afkomst en mijn huwelijk is nogal geregeld geweest door mijn familie. Er zit helemaal niets in. Ik probeer een goede vrouw te zijn maar ik mis aandacht en passie.
Ja ik heb iets met zwart niet dat ik depressief ben of zo maar ik vind de kleur gewoon mooi. Ik heb wel eens gehoord he buuf ga je al weer naar een begrafenis maar dit is gewoon hoe ik ben. Take it of leave it.
In onze kringen is het niet heel gewoon, als je met een andere man iets leuks gaat doen. Je gaat dan vaak over de tong, maar ik kan daar absoluut niet mee zitten.
Waar ik naar uitkijk zijn ondeugende nachten met een hete man die graag langskomt om met mij een wild feestje te vieren. Weet zeker dat we het met elkaar naar ons zin gaan hebben en we tot diep in de nacht doorgaan.
Het gras bij de buren lijkt altijd groener, toch heb ik het gevoel dat dit bij mij echt zo is. Als ik het geluk van de buurvrouw zie met haar nieuwe vriend voel ik een steek van jaloezie door mij heen gaan. Dit geluk mag mijn pad ook opkomen.
Helaas zegt mijn hond niets terug op de lange wandelingen die ik met hem maak, het zou daarom leuk zijn als ik leuk gezelschap had die wel genoeg te vertellen had.