Ik ben een dame die wel altijd zin heeft in het leven en zelfs nog graag een stapje in de wereld zet. Dan zie ik uiteraard veel knappe mannen maar doordat mijn man erbij is mag ik helemaal niets ondernemen. Hier wel hoop ik.
Als jij en ik een relaxte met elkaar krijgen dan verwacht ik wel dat al je liefde en aandacht alleen maar naar mij uitgaan. Ik heb een ex gehad die daar anders over dacht en wil dat geen tweede keer meemaken.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?
Het leven kan soms heel raar lopen maar om bij de pakken neer te gaan zitten is zeker niet de oplossing. Toen ik nog getrouwd was, kregen ik en mijn man een verkeersongeval. Mijn toenmalige man kwam er goed vanaf en ik zit sindsdien in een rolstoel. Helaas kwam er een scheiding en ben ik nu single. Ik zou het toch nog wel heel fijn vinden om nog mijn leven met iemand te kunnen delen.
Sta eigenlijk redelijk alleen in mijn leven. Kinderen heb ik nooit gekregen en dus heb je ook niet veel familie meer. En ik begin behoorlijk eenzaam te worden.