Het klinkt misschien erg gek maar ik voel mij soms gewoon echt alleen. Eenzaam wil ik het niet noemen want zo erg is het niet. Maar soms een praatje, een arm over je schouder is toch helemaal niet erg?
Sinds ik ben gestopt met werken ben ik eigenlijk alleen nog maar aan het reizen en het bevalt mij nog steeds erg goed. Wat ik alleen wel jammer vind is dat je nooit geen aanspraak hebt van mensen. Natuurlijk wel mensen die je tegenkomt maar uiteindelijk kom je altijd alleen aan en ga je ook weer alleen.
Misschien lijk ik een beetje op een waarzegger, maar ik heb ook vaak gelijk ik hoop dat ik er ook gelijk in heb dat ik hier een leuke man ga vinden die het heel erg heet met mij gaat maken.