Nog volop in de therapie nadat ik verleden jaar mijn heup heb gebroken. Pijnlijk en vooral een lang proces om van te herstellen maar ik doe nog steeds dagelijks mijn best. Maar je beseft je dan ook dat alleen echt alleen is.
Nu ik eindelijk van de rust kan genieten na jarenlang hard gewerkt te hebben, heb ik ook ruimte voor een relatie. Ik woon prachtig en vrijstaand, het is echt een paradijsje. Maar dan wel voor met z'n tweeën. Alleen is ook maar alleen.
In mijn relatie heb ik al jaren geen romantiek meer beleefd. Zelfs een romantisch dinertje kan er niet meer vanaf. Het lijkt me dan ook verstandig om eens buiten de deur te zoeken want ik zit namelijk nog vol met leven.
Met mijn werk waar ik nog van hou vermaak ik mij prima. Doe het nog een paar uurtjes per week omdat thuis zitten niets voor mij is. Voor wie mag ik ook wat tijd maken?