Voel mij vaak erg eenzaam, vele mensen van mijn familie zijn er al niet meer en de kinderen hebben ook hun eigen leven. Is dat bij meer oudere zo of ben ik hier de enige in?
In het begin was ik blij dat ik bij mijn man weg was, vrijheid! Maar begint nu toch weer te kriebelen. Niet naar hem natuurlijk, maar zou wel weer fijn zijn een levenspartner te hebben.
Van de overgang heb ik zelf weinig gemerkt of zelfs niks maar mijn partner wil echt nog maar heel weinig is kan soms ook best humeurig zijn. Op dat soort momenten wil ik gewoon naar buiten lopen en leuke dingen doen met iemand anders. Helaas heb ik diegene nog niet gevonden maar ik geef het nog maar wat tijd.
Het gras bij de buren lijkt altijd groener, toch heb ik het gevoel dat dit bij mij echt zo is. Als ik het geluk van de buurvrouw zie met haar nieuwe vriend voel ik een steek van jaloezie door mij heen gaan. Dit geluk mag mijn pad ook opkomen.
Mijn leven alleen moet nu maar eens over zijn. Vanaf nu ga ik genieten met een man erbij. Ik hou van wandelen, fietsen, reizen en dat alles ga ik nu samen met iemand doen. Met jou misschien?