Ik sta er al een tijdje alleen voor, mijn twee kinderen heb ik grotendeels zelf moeten opvoeden. Nu ze op zichzelf zijn heb ik weer alle tijd om me met een leuke man bezig te houden.
Ik ben een rustige vrouw, die al weer een tijd alleen is. Ik kan genieten van een goed boek of van een puzzel van meer dan 1000 stukjes. Dan word ik helemaal zen.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?
Na de scheiding is een hoop rust in mijn leven gekomen, misschien wel een beetje te veel rust. Daarom ben ik weer op zoek naar wat leuke spanning en plezier. Met mij kun je heel veel lachen en ik kan me ook makkelijk aanpassen.
Ja ik heb iets met zwart niet dat ik depressief ben of zo maar ik vind de kleur gewoon mooi. Ik heb wel eens gehoord he buuf ga je al weer naar een begrafenis maar dit is gewoon hoe ik ben. Take it of leave it.
Het uitgaansleven is voor mij niet de plek om de man van mijn dromen tegen te komen. Aangezien ik hem in de supermarkt ook niet tegen kom lijkt mij dit de ideale manier om hem te leren kennen.