Ik hou niet echt van alleen zijn, en helaas ben ik dat nu wel. Ik heb wel een vriend maar die woont in Amerika en de relatie lijkt een beetje dood te bloeden. Ik wil weer eens vast gehouden worden en geliefd worden.
Als jij en ik een relaxte met elkaar krijgen dan verwacht ik wel dat al je liefde en aandacht alleen maar naar mij uitgaan. Ik heb een ex gehad die daar anders over dacht en wil dat geen tweede keer meemaken.
Nu ik eindelijk van de rust kan genieten na jarenlang hard gewerkt te hebben, heb ik ook ruimte voor een relatie. Ik woon prachtig en vrijstaand, het is echt een paradijsje. Maar dan wel voor met z'n tweeën. Alleen is ook maar alleen.
Het gras bij de buren lijkt altijd groener, toch heb ik het gevoel dat dit bij mij echt zo is. Als ik het geluk van de buurvrouw zie met haar nieuwe vriend voel ik een steek van jaloezie door mij heen gaan. Dit geluk mag mijn pad ook opkomen.
Ik ben er klaar voor om met een leuke man een heerlijke tijd door te brengen. Met jou wil ik gelukkig worden als er een klik tussen ons is en hoop hoop dat we nog lang van elkaar kunnen genieten.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?