Nu ik weer single ben komen de muren op me af, drie jaar lang heb ik samengewoond met de man waarvan ik dacht dat hij de ware was. Helaas vond hij een ander waarmee hij meteen het bed in dook en heb ik het nakijken.
Na mijn scheiding, die echt heel heftig was, ben ik echt door een enorme hel gegaan. Gelukkig zie ik nu het licht weer en durf ik het langzaam aan om weer nieuwe vriendschappen aan te gaan.
Een vriendschap met meer als het meezit, dat zou ik op mijn leeftijd nog wel willen. Maar goed je moet dan wel die ene persoon vinden. Ben open minded en dus makkelijk in de omgang.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.