Om nu gelijk te depressief overkomen heb ik geen zin in, maar de sleur begint nu al naar binnen te sluipen. Ik wil leven en genieten, niet steeds dagelijks hetzelfde ritueel beleven. Daar is het allemaal veel te kort voor.
Zoals je op mijn foto's kunt zien, schaam ik me niet voor mijn lichaam. Ik vind dat ik er nog goed uitzie voor mijn leeftijd en dat ik nog vol mag genieten van alle geile geneugten van het leven.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
Sta eigenlijk redelijk alleen in mijn leven. Kinderen heb ik nooit gekregen en dus heb je ook niet veel familie meer. En ik begin behoorlijk eenzaam te worden.
Door mijn grijze haren zou je zeggen dat ik misschien uit Nederland kom maar helaas mijn roots liggen in het buitenland. Lang geleden als baby hier naar toe gebracht en zou nu wel graag eens de reis terug naar huis maken.
Ruim en jaar ben ik nu gescheiden en we hebben gewacht tot alle kinderen de deur uit waren. Nu zit ik alleen in mijn nieuwe appartementje en het zou reuze fijn zijn om een man te leren kennen om een fijne tijd mee door te maken.