Langzaam aan begon ik de moed al op te geven maar toch zie ik nog hoop om een lieve man te leren kennen en daar mee iets op te kunnen bouwen. Wees vooral niet verlegen en spreek me gewoon aan.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
De kinderen zijn bijna het huis uit en dat betekent dat ik weer tijd over heb. Ik zoek daarom niet onmiddellijk een relatie maar het lijkt mij heel leuk om hier nieuwe mensen te leren kennen en wat komt, dat komt gewoon!
Mij kleden naar mijn leeftijd doe ik niet, mij gedragen naar mijn leeftijd ook niet. Wat doe ik dan wel, genieten, reizen en zoeken naar een leuke vent.