Voor mij is het leven niet perfect als ik geen man aan mijn zijde heb. Een schat van een man waarbij ik mijn hoofd tegen zijn schouder kan leggen en die me steunt in alles wat ik doe.
Na mijn scheiding, die echt heel heftig was, ben ik echt door een enorme hel gegaan. Gelukkig zie ik nu het licht weer en durf ik het langzaam aan om weer nieuwe vriendschappen aan te gaan.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?
Ik ben een vrouw van 65 jaar, open-minded, kleurrijk, met belangstelling voor cultuur, natuur, kunst, muziek, ben vastberaden, standvastig en trouw. Ik ben op zoek naar iemand, die van het leven geniet (beetje rebels), open staat voor nieuwe dingen.
Het uitgaansleven is voor mij niet de plek om de man van mijn dromen tegen te komen. Aangezien ik hem in de supermarkt ook niet tegen kom lijkt mij dit de ideale manier om hem te leren kennen.