Ik kom uit de oorlog en ik ben al een tijdje hier, maar ik vind dat ik hier nu maar een leven moet gaan opbouwen. Terug ga ik niet meer dus dan moet ik hier het beste er van maken toch?
Als jij en ik een relaxte met elkaar krijgen dan verwacht ik wel dat al je liefde en aandacht alleen maar naar mij uitgaan. Ik heb een ex gehad die daar anders over dacht en wil dat geen tweede keer meemaken.
Lekker in de natuur en dan dagdromend over wat de toekomst zou brengen. Uren kan ik dat soms wel doen. Maar ik kom altijd op het zelfde uit, iemand die mijn leven leuker zou maken.
Het gras bij de buren lijkt altijd groener, toch heb ik het gevoel dat dit bij mij echt zo is. Als ik het geluk van de buurvrouw zie met haar nieuwe vriend voel ik een steek van jaloezie door mij heen gaan. Dit geluk mag mijn pad ook opkomen.
In mijn relatie heb ik al jaren geen romantiek meer beleefd. Zelfs een romantisch dinertje kan er niet meer vanaf. Het lijkt me dan ook verstandig om eens buiten de deur te zoeken want ik zit namelijk nog vol met leven.