Ik heb het nodige in mijn jeugd meegemaakt en nu in mijn relatie is het ook geen rozengeur en maneschijn. Ik kijk er naar uit om een lieve man te leren kennen die me kan geven waar ik zo naar verlang.
Of dit nu uitdraait op een one night stand of net eventjes iets meer dat maakt voor mij echt niets uit, als we het maar fijn hebben samen. Het liefst zoek ik wel iets regelmatigs, maar het ligt er natuurlijk ook wel aan hoe het klikt.
Door mijn leven heen ben ik beginnen inzien dat geluk schuilt in de kleine dingetjes. Voor mij geen luxe, al kan ik er wel van genieten. Ik werk graag in de tuin, doe aan kantklossen en ik ben een beetje flower-power ingesteld. Zoek een man waarmee het goed zit, iemand die ik aanvoel en omgekeerd.
Lekker in de natuur en dan dagdromend over wat de toekomst zou brengen. Uren kan ik dat soms wel doen. Maar ik kom altijd op het zelfde uit, iemand die mijn leven leuker zou maken.
De grond is onder mijn voeten weg geslagen, mijn man heeft mij een ultimatum gesteld. Als ik niet 30 kilo afval gaat hij de echtscheiding aanvragen. Het gekke is dat hij zelf ook vrij dik is, hij weegt 135 kilo. Ik verplicht hem niet om af te vallen, ik weet mij nu geen raad. Moet ik voor hem afvallen of moet ik mijzelf blijven, dat is de vraag waar ik zelf nog geen antwoord op weet.