Iedereen zegt altijd dat ik er nog zo jong uit zie. En daar ben ik best wel heel trots op. Eens kijken of de mannen werkelijk nog interesse in me hebben. Ik ben wel getrouwd, maar wat niet weet, wat niet deert toch?
Nog steeds heb ik zin in seks maar dat kan ik van mijn mannetje niet zeggen. Voel nog veel voor hem maar wat de seks betreft wil ik een man leren kennen die me wel kan geven waar ik naar verlang.
Na mijn scheiding, die echt heel heftig was, ben ik echt door een enorme hel gegaan. Gelukkig zie ik nu het licht weer en durf ik het langzaam aan om weer nieuwe vriendschappen aan te gaan.
De kinderen zijn de deur uit, mijn jongste zoon is eindelijk op eigen benen gaan staan. Wel onder druk van mij, want op je 40e nog bij je moeder wonen is geen gezonde situatie. Het is tijd om voor mijzelf te kiezen, tijd om nog op zoek te gaan naar een lieve man die samen met mij ervoor wilt gaan.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.