Je ziet het goed ik heb wat buitenlands bloed in mijn aderen. Dus misschien heb ik een pittig kantje, of randje. Maar mag ik daarom niet gelukkig worden in het leven?
Thuis krijg ik eigenlijk best weinig aandacht. Soms denk ik dan wel eens bij mezelf van " ach, het is normaal op onze leeftijd" Maar eigenlijk ben ik het daar helemaal niet mee eens. Ik voel me namelijk nog jong en fit en wil gewoon nog zo veel mogelijk genieten van het leven. Ik ben te jong om als een kasplantje achter het raam te gaan zitten.
Als ik vertel wat mijn beroep is word ik vaak uitgelachen. Ik leef in een mannenwereld met mijn werk, ik ben vrachtwagenchauffeur. Verder is er niets mannelijk aan mijn karakter, ben zelf van binnen wat onzeker. Heb daar geen moeite mee, weet dat heel goed te verbloemen.
De zeventig heb ik aangetikt, maar nog geen mankementen. Maar veel vriendinnen haken nu af bij het woord reizen en vakantie dus ik hoop iemand te vinden die wel op reis wil.
Sta eigenlijk redelijk alleen in mijn leven. Kinderen heb ik nooit gekregen en dus heb je ook niet veel familie meer. En ik begin behoorlijk eenzaam te worden.