Ik heb een rugzakje van het verleden. Nee die draag ik niet mee. Het staat in de kast opgeborgen en soms kijk ik er een keertje naar om te concluderen wat ik allemaal bereikt heb en er trots op te zijn. Bekijk je het ook zo?
Hoe naar ik het ook vind om te zeggen, ik doe het toch. Jullie kennen hem immers niet. Mijn man kan niet meer presteren. Hij is iets ouder dan ik en hij krijgt hem echt niet meer omhoog. Hij probeert me wel op andere manieren te plezieren, maar dat is niet genoeg voor mij. Ik heb een echte man nodig.
Het gras bij de buren lijkt altijd groener, toch heb ik het gevoel dat dit bij mij echt zo is. Als ik het geluk van de buurvrouw zie met haar nieuwe vriend voel ik een steek van jaloezie door mij heen gaan. Dit geluk mag mijn pad ook opkomen.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
Wat ik zoek is een leuke man, iemand van rond mijn leeftijd die ook single is en die net als ik toe is aan een nieuw hoofdstuk in zijn leven. Wie weet worden we met elkaar heel gelukkig!