Ik ben een heel gewone dame die ook mijn vrouwelijke charmes heeft. Zelfs als ik samen met mijn vriend op stap ben kan ik er soms van genieten met een man te flirten van op afstand. Waarom dan niet eens echt van kortbij.
Een vriendschap met meer als het meezit, dat zou ik op mijn leeftijd nog wel willen. Maar goed je moet dan wel die ene persoon vinden. Ben open minded en dus makkelijk in de omgang.
Niemand schat mijn leeftijd goed, iedereen denkt dat ik een stuk jonger ben maar hier moet ik het wel verraden. Wil graag ene man leren kennen waarmee ik oud kan worden en die mijn leven nog aangenamer maakt dan het al is.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?
Als ik vertel wat mijn beroep is word ik vaak uitgelachen. Ik leef in een mannenwereld met mijn werk, ik ben vrachtwagenchauffeur. Verder is er niets mannelijk aan mijn karakter, ben zelf van binnen wat onzeker. Heb daar geen moeite mee, weet dat heel goed te verbloemen.
Soms hoor ik mensen denken oud grijs beetje mollig logisch dat ze alleen is, maar is dat wel echt wat mensen denken? Want ik zou wel erg graag een maatje willen in mijn leven.