Ik ben nu twee maanden single en kan niet meer zonder een vriend. Wil weer een jongen leren kennen die met mij een fijne tijd wil hebben, iemand die ondernemend is en het ook leuk vind om concerten te bezoeken.
Soms hoor ik mensen denken oud grijs beetje mollig logisch dat ze alleen is, maar is dat wel echt wat mensen denken? Want ik zou wel erg graag een maatje willen in mijn leven.
Klaar ben ik er mee! Met dat eeuwige alleen zijn! Iedereen om me heen zegt dat het zo leuk voor me is dat ik nergens rekening mee hoef te houden, maar ondertussen leiden ze allemaal hun eigen leven met hun eigen gezinnetje. En ik zit maar alleen. Dat wil ik niet meer en dat doe ik niet meer. Ik ga hier een man zoeken om mijn leven mee te delen en dat zal me lukken ook!
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?
Wat je ziet op mijn profiel aan foto's is wie ik echt ben. Maar de vraag is of daar wel iemand voor is. Ik ken de gezegde op ieder potje past een dekseltje maar is dat ook echt zo?