Een jaar heb ik het zonder vriend moeten doen en acht de tijd rijp om weer eens iemand te vinden die me de moeite waard lijkt om een relatie mee aan te gaan. Laat me weten of jij daarvoor in aanmerking denkt te komen.
Zie er misschien uit als een nette huisvrouw maar laat je nooit niet bedonderen door het uiterlijk want ik heb ook zeker weten mijn stoute kanten. Misschien wel meer dan je denkt.
Laatst vroegen mijn kleinkinderen waarom opa er niet is, en dan denk ik ja dat is een goede vraag. En of oma altijd alleen blijft. Daar sta je dan met je mond vol tanden kan ik je zeggen want het is ook niet waar ik voor gekozen heb.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?