In alles wil ik tot het uiterste gaan, echter met mijn vriend zie ik dat niet meer zo zitten. Wil eens kijken of er andere mannen in me geïnteresseerd zijn en of er iemand bij zit die met mij een avondje op stap wil.
In het begin was ik blij dat ik bij mijn man weg was, vrijheid! Maar begint nu toch weer te kriebelen. Niet naar hem natuurlijk, maar zou wel weer fijn zijn een levenspartner te hebben.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
De kinderen zijn bijna het huis uit en dat betekent dat ik weer tijd over heb. Ik zoek daarom niet onmiddellijk een relatie maar het lijkt mij heel leuk om hier nieuwe mensen te leren kennen en wat komt, dat komt gewoon!
Uniek ben ik zeker als persoon, maar misschien is ieder persoon dat wel. Ik ben altijd vrolijk en sta met het goede been op, zo een maatje zoek ik ook graag in mijn leven.
Lekker in de natuur en dan dagdromend over wat de toekomst zou brengen. Uren kan ik dat soms wel doen. Maar ik kom altijd op het zelfde uit, iemand die mijn leven leuker zou maken.