Van mooie praatjes ben ik niet, wel van een praktische man die niet snel in de stress raakt om wat dan ook. Wil mijn leven met je delen en alles uit de relatie halen wat daarbij hoort.
Wil niet meer achter de geraniums zitten en hoop langs deze weg de man van mijn dromen te ontmoeten. Ik ben een ondernemende vrouw en moet veel reizen voor mijn werk. Na thuiskomst mis ik een maatje waar ik mijn verhaal bij kan doen.
Mijn donkere uiterlijk schrikt veel mannen af, helaas kan ik het niet veranderen. Van binnen ben ik net als iedere andere Nederlander. Ik ben geadopteerd, mijn hele leven heb ik in Nederland gewoond, ik ben van binnen een echte Nederlandse. Ik hoop hier een man te vinden die verder kijkt dan mijn donkere uiterlijk en niet gelijk zijn oordeel klaar heeft daarover. Ik houd er niet van om in een hokje gezet te worden.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?
In onze kringen is het niet heel gewoon, als je met een andere man iets leuks gaat doen. Je gaat dan vaak over de tong, maar ik kan daar absoluut niet mee zitten.