Geregeld durf ik naar mannen toe uitdagend te zijn maar tot nu niet echt reactie op. Ik heb besloten om het anders te doen en geen vriendje voor altijd te zoeken maar wel eentje voor af en toe. Lekker hoor elkaar verwennen.
Heel eenzaam kan ik mij voelen, mijn enige familie die ik nog heb is mijn zus. Helaas woont zij down under, zie haar wel met beeldbellen, maar dat is anders dan elkaar in de ogen te kijken. Kinderen heb ik niet, dat is geen bewuste keuze geweest, dit is door moeder natuur zo beslist. Wat ik hoop is dat ik nog een maatje vindt die mijn eenzaamheid naar het verleden zendt.
In het begin was ik blij dat ik bij mijn man weg was, vrijheid! Maar begint nu toch weer te kriebelen. Niet naar hem natuurlijk, maar zou wel weer fijn zijn een levenspartner te hebben.
Van de overgang heb ik zelf weinig gemerkt of zelfs niks maar mijn partner wil echt nog maar heel weinig is kan soms ook best humeurig zijn. Op dat soort momenten wil ik gewoon naar buiten lopen en leuke dingen doen met iemand anders. Helaas heb ik diegene nog niet gevonden maar ik geef het nog maar wat tijd.
Wat meer plezier beleven is aan mij wel besteed, ik ben niet iemand die zichzelf kan vermaken maar met een lieve vriend naast me gaat mij dat gemakkelijk af. Ik hoop snel iemand te vinden waarmee het gezellig is.