Je ouders zouden elkaar maar gevonden hebben op Valentijnsdag en dan hun dochter ernaar vermoed hebben. Tja dat is een gedeelte van mijn verhaal en die van jou?
Sinds ik ben gestopt met werken ben ik eigenlijk alleen nog maar aan het reizen en het bevalt mij nog steeds erg goed. Wat ik alleen wel jammer vind is dat je nooit geen aanspraak hebt van mensen. Natuurlijk wel mensen die je tegenkomt maar uiteindelijk kom je altijd alleen aan en ga je ook weer alleen.
Je hoeft niet bang te zijn dat ik meer wil dan vriendschap en een seksuele relatie, dus je kunt je vrijheid behouden. Mocht het heel erg klikken tussen ons, kunnen we er altijd over praten natuurlijk. Maar het is niet waar ik voor ga. Waar ik wel voor ga? Vriendschap met seks. Zou dat mogelijk zijn?
Uniek ben ik zeker als persoon, maar misschien is ieder persoon dat wel. Ik ben altijd vrolijk en sta met het goede been op, zo een maatje zoek ik ook graag in mijn leven.
Tussen de lakens gebeurt er niets meer tussen ons. Logisch ook, mijn man is bijna negentig, dus dat gaat echt niet meer. Maar ik ben iets jonger en bij mij zit alles nog goed, dus ik wil nog wel. Zullen we samen eens afspreken om nog eens goed tekeer te gaan? Jonge mannen mogen ook reageren, of is dat ijdele hoop?